Jesteśmy w przededniu wyborów. Z niedawnych doświadczeń wynika, że w katolickiej Polsce wybory w znacznej mierze wygrywali nieprzyjaciele Pana Boga i Jego przykazań. Przekonywano nas też o tym, że Kościół nie ma prawa zajmować się polityką, a więc i wyborami. Toteż znaczna część katolików polskich nie brała ostatnio udziału w głosowaniu, oddając swoje uprawnienia tym, którzy głosowali. To wielki błąd. Nie można o tych sprawach nie mówić. Każdy człowiek ma prawo znać prawdę o niezwykle ważnym, a jakby zapomnianym obowiązku miłowania Ojczyzny i działania dla jej dobra, nigdy zaś przeciw temu dobru.

Przypomnijmy więc krótko naukę Kościoła: I. o miłości ojczyzny, II. o płynących stąd obowiązkach, zwłaszcza o obowiązku udziału w wyborach, III. o tym, jak głosować, oraz IV. o obowiązku głoszenia prawdy przez cały Kościół i w całym Kościele.

I. Miłość Ojczyzny
 

„Jeśli pytamy o miejsce patriotyzmu w Dekalogu, to odpowiedź jest jednoznaczna: wchodzi on w zakres czwartego przykazania [...].

Nasze dzieje uczą, że Polacy byli zawsze zdolni do wielkich ofiar dla zachowania tego dobra albo też dla jego odzyskania.”

(Jan Paweł II, Pamięć i tożsamość, Kraków 2005, s. 71-72)

I jeszcze o najgłębszych pokładach miłości Ojczyzny:

„Zanim stąd odejdę, proszę was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię «Polska», raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością – taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym”.

(Jan Paweł II, Zakończenie homilii na Błoniach krakowskich, 9 VI 1979 r.).

Patriotyzm cechował nas w ciągu całej naszej historii. Skoro obecnie jakby zanikał, należy go odrodzić:

„Wielokrotnie w ostatnim czasie mówiłem do przedstawicieli polskich uczelni wyższych o palącej potrzebie nie tylko formacji intelektualnej młodego pokolenia, ale również kształtowania w nim ducha zdrowego patriotyzmu”.

(Jan Paweł II do delegacji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, 15 XII 2001 r.)

Papież z Polski sam dawał przykład niezwykłej miłości Ojczyzny.

Wracając do nas jako Papież mówił:

„Ucałowałem ziemię polską, z której wyrosłem. [...]

Pozdrawiam was w imię Chrystusa tak, jak nauczyłem się pozdrawiać ludzi tutaj, w Polsce...

- w Polsce, w tej mojej ziemi ojczystej, w której stale tkwię głęboko wrośnięty korzeniami mojego życia, mojego serca, mojego powołania,

- w Polsce, w tym kraju, w którym – jak napisał Norwid – «kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez uszanowanie dla darów nieba...»,

- w Polsce, która należy do Europy i do ludzkości współczesnej poprzez cały tysiącletni zrąb swoich dziejów,

- w Polsce, która przez cały ciąg tych dziejów związała się z Kościołem Chrystusowym i ze Stolicą Rzymską szczególnym węzłem duchowej jedności. [...]

Pragnę, ażeby mój pobyt w Polsce przysłużył się również tej niestrudzonej woli życia moich rodaków na ziemi, która jest naszą wspólną Matką i Ojczyzną”.

(Jan Paweł II, Rozpoczęcie I pielgrzymki do Polski, 2 VI 1979 r.)

I ponownie:

„Przybywam do Ojczyzny. Pierwszym słowem, wypowiedzianym w milczeniu i na klęczkach, był pocałunek tej ziemi: ojczystej ziemi... Jest to jakby pocałunek złożony na rękach matki... Polska jest matką (...), która wiele przecierpiała i wciąż na nowo cierpi. Dlatego też ma prawo do miłości szczególnej”.

(Jan Paweł II, Rozpoczęcie II pielgrzymki do Polski, 16 VI 1983 r.)

W czasie ostatniego pożegnania z Ojczyzną Papież wołał:

„«Ojczyzno moja kochana, Polsko, (...) Bóg Cię wywyższa i wyszczególnia, ale umiej być wdzięczna!». [...]

Obejmuję spojrzeniem duszy całą moją umiłowaną Ojczyznę”.

(Kraków Balice, 19 VIII 2002 r.)

II. Obowiązek udziału w wyborach
 

1° „Prawo i obowiązek uczestniczenia w polityce dotyczy wszystkich i każdego”.          (Jan Paweł II, Adhortacja apostolska Christifideles laici,

dwadzieścia lat po Soborze Watykańskim II, n. 42).

2° „Niech więc wszyscy obywatele pamiętają o swoim prawie i obowiązku brania udziału w wolnych wyborach na pożytek dobra wspólnego”.

(Sobór Watykański II, Konstytucja Gaudium et spes, n. 75).

3° „Życie w demokratycznym systemie politycznym nie mogłoby się pomyślnie rozwijać bez aktywnego, odpowiedzialnego i ofiarnego uczestnictwa wszystkich”.

„Przez swoje nauczanie społeczne Kościół (...) nakłada na wiernych świeckich moralny obowiązek wierności przekonaniom, obowiązek wpisany w ich sumienie”.

„Wskazania zawarte w niniejszej Nocie mają rzucić światło na jeden z najważniejszych aspektów jedności chrześcijańskiego życia: zgodności wiary i życia, Ewangelii i kultury, o której przypomniał Sobór Watykański II.”

(Kongregacja Nauki Wiary, Nota doktrynalna o niektórych aspektach działalności i postępowania katolików w życiu politycznym, zatwierdzona przez Jana Pawła II, opublikowana 25 XI 2002 r., n. 1, 6, 9)

III. Jak głosować?
 

Pan Bóg mówi:

„Kładę przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo, miłując Boga swego, Pana, słuchając Jego głosu, lgnąc do Niego; bo tu jest twoje życie i długie trwanie twego pobytu na ziemi” (Pwt 30, 19-20).

Tak uczy Pan Bóg. A za czym opowiadamy się my – Polacy, skoro Polska wymiera?

Dobrze głosować – to znaczy głosować za życiem, za rodziną i za przykazaniami Bożymi, których nic nie zastąpi ani w życiu prywatnym, ani w życiu rodzinnym, ani we wspólnocie rodziny rodzin, którą jest ojczyzna.

„[...] właściwie ukształtowane sumienie chrześcijańskie nie pozwala nikomu przyczyniać się przez oddanie głosu do realizacji programu politycznego lub konkretnej ustawy, które podważają podstawowe zasady wiary i moralności.”

(Kongregacja Nauki Wiary, Nota..., n. 4)

Głosujmy na ludzi, którzy nie tylko pięknie mówią, ale też uczciwie żyją. I tym się charakteryzowało środowisko rodzinne, z którego pochodzą. Nie patrzmy na wygląd zewnętrzny i nie słuchajmy żonglowania słowami. To nie jest trudne i bardzo myli.

IV. „Prawda was wyzwoli” (J 8, 32)

Głośmy zawsze prawdę, także w obecnej ważnej chwili przygotowania do wyborów.

Chodzi przy tym o głoszenie całej Ewangelii. Pan Jezus mówi: „Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie” (J 18, 37).

Mówi też: „Niech mowa wasza będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi” (Mt 5, 37).

Królowo Polski, módl się za nami!

Módl się, byśmy byli wierni Bogu i Jego przykazaniom, byśmy byli wdzięczni za dar wiary i za sakramenty święte, za nauczanie i uświęcanie nas przez Kościół Boży.

Królowo Polski, błogosław dziś i zawsze naszej ziemskiej Matce Ojczyźnie. Niech nie przestanie nigdy być drogą do Ojczyzny Niebieskiej.

* Od 7 XI 1939 r. do 29 IV 1945 r. więziony we Włocławku, w Lądzie oraz w obozach koncentracyjnych: Sachsenhausen-Oranienburg i Dachau.

Powrót do strony głównej Archiwum